Blog
Gevangenschap door het ego Op het moment dat je geboren wordt, ben je leeg en schoon. Zonder voorkeuren, meningen, oordelen en zelfs zonder enige gedachten. Maar naarmate als je groeit als baby, leer je dingen, merk je wanneer je huilt, je eten en drinken krijgt en dat je luier verschoont wordt. Zo ontstaan de eerste conditioneringen. En hoe je ouders met je omgaan, hoe zij zich voelen en welke energie zij zich met zich meebrengen en uitstralen zal stukje bij beetje jou als persoontje vormen. Je staat als baby zo open voor invloeden en energie van je omgeving en natuurlijk vooral van je ouders. Je kopieert bepaalde gezichtsuitdrukkingen en leert bepaalde handelingen. Je krijgt voorkeuren en naarmate je ouder wordt ook meningen etc. Als kind ga je op een sport die je leuk vindt of vooral denkt zelf leuk te vinden. Want hoeveel van ons gaan als kind niet op de sport die één van onze ouders ook leuk vindt of doet of misschien omdat een vriendje of vriendinnetje deze ook doet. Je krijgt een mening over andere kinderen gebaseerd op de normen en waarden die je van je ouders hebt overgenomen. Of meningen van andere leeftijdsgenootjes. En zo naarmate je ouder wordt zijn er allerlei invloeden van buitenaf die jou als persoontje vormen en conditioneren. En komen de "keuzes" die je maakt steeds minder van wie je was bij je geboorte vandaan en steeds meer vanuit je gevormde nieuwe ikje (ego). Dat ego waar jij je steeds meer en meer mee identificeert, wordt daardoor steeds sterker en eist een bestaansrecht op in jou. En deze zal er alles aan doen om voort te blijven bestaan. Voor steeds meer mensen, afhankelijk hoe sterk dat ego is gevormd door de jaren heen, zal er een gevoel of stemmetje diep van binnen ontstaan. Dat aangeeft dat er iets niet klopt met dat gevormde poppetje maar ook met de mensen om je heen en de wereld. Je komt steeds meer in conflict met alles en ontstaat steeds meer weerstand. Dat zijn vaak de eerste signalen voor mensen om zich te gaan verdiepen in onderwerpen over persoonlijke ontwikkeling en/of spiritualiteit. Hopelijk kom je op dit pad één van de belangrijkste filosofische vragen tegen ‘wie ben ik?’ of ‘wat ben ik?’. Een goede manier om dit meer inzichtelijk te krijgen is vooral de tegenhangende vraag te stellen, ‘wie of wat ben ik niet?'. Probeer dit meer eens te doen, en laagje voor laagje af te pellen, te onderzoeken, te analyseren en kritisch te zijn om te kijken wat er aan het einde van de streep overblijft.
Leegte Soms weet je niet wat je moet doen, je voelt dat je iets wilt doen maar weet niet wat. Je voelt de drang iets te moeten doen maar je weet niet wat. Het niks doen en stil zitten brengt onrust in je lichaam, onrust in je hoofd, onrust in je geest dus is het eigenlijk geen optie. Je gaat dan maar je huis opruimen en schoonmaken, belt een vriend/vriendin op. Ja, afleiding zoeken is wat de meeste van ons doen. De mobiele telefoon staat waarschijnlijk wel op nummer 1 de laatste jaren. Overal waar je kijkt zitten de meeste mensen op hun mobiel, geen oog voor de mensen om hen heen en de omgeving in z’n geheel. Waarschijnlijk zijn er mensen verslaafd aan dat ding dat we denken. Maar als die afleiding nog niet voldoende is en dat onrustige gevoel blijft aanhouden dan storten we ons op andere verslavingen zoals drank, drugs, seks enz.. Alleen maar om dat gevoel niet meer te voelen. Maar het voelt te onprettig dat we er te bang voor zijn om er eens goed na te kijken en te onderzoeken wat het is en waar het vandaan komt. Probeer het maar eens te doen. De meeste mensen krijgen hier dagelijks de kans voor, zelf als ze nog zo hun best doen om bezig te blijven en afleiding te zoeken, zijn er altijd wel een paar momenten waarbij het gevoel van leegte bij je aanklopt. Hoe meer je je best doet om het niet te voelen hoe steeds weer ietsjes sterker het weer terugkomt. Je wilt het niet voelen en door constant bezig te zijn met afleiding zoeken, ontken je dat deel van jezelf. Maar als je wel eens die stap zou zetten en gaat onderzoeken wat het is, dat nare onrustige gevoel. Voelt het alsof je iets mist, een leegte die je op moet vullen met iets. Dit is waarom mensen constant deze momenten proberen op te vullen met andere activiteiten zoals eerder genoemd, drank, drugs, seks, relaties om dat gat op te vullen. Dit ook één van de redenen waarom veel mensen moeite hebben om alleen te zijn. We denken dat we het ikje zijn van de vanaf onze geboorte gevormde persoonlijkheid. Gevormd door onze karaktereigenschappen, meningen en overtuigingen. Hier identificeren we ons mee als ik, dat voelt als wie je bent. Alleen dat en niet meer dan dat. En die leegte dan die je voelt, waarom blijf je die maar ervaren ondanks dat je al zoveel leuke dingen doet in je leven. Zou het misschien toch een reden voor zijn dat die er is. Ga maar eens rustig voor zitten en probeer het niet weg te drukken of afleiding te zoeken maar laat het er eens volledig zijn. Misschien dat je een hoop weerstand voelt of angstig of zenuwachtig wordt. Laat het er maar volledig zijn, denk maar zo, wat is het ergste wat er kan gebeuren. Probeer het te omarmen en identificeer je er volledig mee. Vanuit o.a. het boeddhisme ziet men het gevormde ikje als ego en is die leegte het grotere iets of niets. Dat je het ego los moet laten omdat juist het ego het onechte is en het de leegte datgene is waarin alles ontstaat. De wederzijdse afhankelijkheid van leegte, dat inhoudt dat alles met elkaar verbonden is. Je zou het woord leegte ook kunnen ontvangen door, universum, bewustzijn, God of wat voor jou toepasbaar is. Dit is ook waarin alles ontstaat dus ook je persoonlijkheid of ego wat op zich niet slecht is of helemaal los moet laten zoals wel eens wordt gezegd. Maar wel ziet voor wat het is. Waar het op neerkomt is dat je elke dag opnieuw de kans krijgt om je te verbinden met die leegte die elke dag weer netjes op je deur klopt. Voor de meeste mensen blijft dit erg beangstigend omdat ze zich volledig identificeren met hun ego. En dat ego doet er alles aan om zich staande te houden. Het ego houdt van drama, van controle, van die emotionele rollercoaster. En is erg bang als jij je verbindt met wat anders iets groters, dan is de kans groot dat dat hele ego wordt doorzien en in elkaar dondert als een kaartenhuis. Natuurlijk raad ik je aan dit te gaan omdat het je zoveel moois kan brengen en er daadwerkelijk een verschuiving van je bewustzijn zal plaats vinden.
Het rimpeleffect Soms heb je van die dagen dat alles bluh is. Dat je nergens zin in hebt of met niemand contact wilt hebben. Maar je moet toch even de deur uit om boodschappen te doen. Onderweg loop je met tegenzin, met je ogen naar de grond gericht, naar de winkel. Toevallig kijk je even op omdat iemand je tegemoet komt lopen en je er toch zeker van wil zijn dat jullie niet tegen elkaar botsen. Op het moment dat je even oogcontact maakt dat de persoon vriendelijk gedag. Wat verbaasd en overrompeld zeg je op het laatste moment gedag terug. Je merkt dat je ogen als iets minder naar de grond gericht zijn en je kijkt al wat meer om je heen. Bij de winkel aangekomen pak je een karretje buiten. Op het moment dat je de winkel in wilt, komt er nog iemand tegelijkertijd bij ingang aan. Deze persoon glimlacht vriendelijk en zegt “Gaat u maar voor”. Je glimlacht terug en zegt “dank u”. Al wat meer opgewekt loop je door de winkel heen en pakt de spullen die je nodig hebt. Bij de kassa aangekomen staat een lange rij. Maar je voelt je al meer oké en haalt je schouders en je laat zelfs iemand voorgaan die maar een paar boodschappen heeft. Bij de cassiere aangekomen glimlach je vriendelijk waarop ze spontaan een kort gesprek met je aangaat over iemand die voor je was en die probeerde haar een aantal woorden van buitenlandse taal te leren. Buiten aangekomen ben je vrolijk en ben je je bewust van je omgeving. Je wilt je winkelwagentje terugbrengen maar ziet dat er iemand aan komt gelopen en biedt deze persoon het winkelwagentje aan. Deze is je dankbaar en loop met een glimlach richting de winkel. Dit is een mooi voorbeeld wat voor mooi effect het rimpel effect kan hebben voor jezelf maar ook voor andere mensen. Vaak zijn we degene die een positief effect hebben op anderen. Maar soms wanneer je zelf een mindere dag hebt, zijn er anderen die jou van wat positieve energie voorzien. Mijn persoonlijke motto is ‘lead by example’ maar iedereen heeft natuurlijk weleens een mindere dag, wat ook oké is. Ik vind het dan erg mooi om te zien dat het universum op zijn beurt je laat ervaren dat je terug krijgt wat je geeft. En al die uitdrukkingen zoals, ‘Wat je zaait is wat je oogst’ en ‘wie goed doet wie goed ontmoet’ en natuurlijk de betekenis van karma. Het lijkt wel een universele wet te zijn….. Je kan zelf met zulke kleine daden van vriendelijkheid, een glimlach of een vriendelijk gebaar al zoveel voor iemand betekenen. Waardoor een persoon zich ook weer wat beter in zijn/haar energie gaat voelen waardoor deze persoon dit uitdraagt naar een volgend persoon of personen enz. enz. Wat vanzelfsprekend een heel rimpel effect kan hebben voor zoveel andere mensen. Mensen staan hier niet altijd bij stil of zeggen ‘Waarom zou ik dat doen, anderen doen dit ook niet voor mij’. Als iedereen zo zou denken zal er ook nooit iets veranderen in de wereld zoals die nu is. Maar gelukkig zijn er heel wat mensen de dit wel steeds meer en meer doen. En dat er steeds meer mensen zijn die zich hier bewust van zijn, ook al voelt het soms als het tegenovergestelde. Als je de tools hebt en al wat verder bent, probeer dan het licht te zijn voor jezelf en voor anderen. Ben vriendelijk en behulpzaam van anderen toe. Natuurlijk wel vanuit authenticiteit en onbaatzuchtigheid, niet dat je dan iets terug verwacht of wilt hebben of dat je ver over je eigen grenzen gaat. Je zal dan ook ervaren hoeveel je ervoor terug krijgt, wat het eigenlijk ook weer een win-win situatie maakt. En op deze manier, net zoals met de groepsmeditaties, die wereld stapje voor stapje een stukje beter te maken en het rimpeleffect te vergroten.
Jezelf als basis Ooit het gevoel gehad dat je er alleen voorstond in het leven? Dat het leven je in de steek liet? Dat je niemand om hulp kon vragen? Waarschijnlijk heeft iedereen dit wel eens een keer of meer ervaren. Maar het mooie hiervan is dat je beseft dat jij zelf de basis bent en je in de basis je er inderdaad alleen voor staat. Dit klinkt voor de meeste van ons niet echt bemoedigend en zal misschien wel een gevoel van angst, treurigheid of weerstand oproepen. Wat ook begrijpelijk is, want zouden we niet allemaal op iets of iemand terug willen vallen wanneer we het moeilijk hebben en zelf even niet meer weten? Vroeger, als kind, kon je dat bij je ouders. Maar naarmate je ouder wordt ga je waarschijnlijk beseffen dat ook zij niet alles weten, dat ook zij hun eigen problemen en onverwerkte trauma’s hebben. Sommige kinderen hebben helaas ouders op wie ze, vanaf jonge leeftijd, niet op hun ouders kunnen terugvallen. En leerden toen al het alleen te moeten doen met alle gevolgen van dien. Daarover in een andere post meer informatie. Maar het besef om er meer op volwassen leeftijd achter te komen dat je er soms alleen voor staat, kan een mooie aanleiding zijn voor de stap voor persoonlijke groei. Deze momenten van alleen voelen, kunnen je helpen naar binnen te keren en die steun en kracht die je normaal bij anderen zoekt in jezelf te vinden en te ervaren. Mensen hebben zoveel meer (innerlijke) kracht dan ze beseffen. En wat is mooier dan op kracht in moeilijke momenten de kracht te vinden om zelf tot een oplossing te komen of om een lastige situatie te doorstaan. Elke keer als dit je lukt zal je meer aanwezig zijn en zal het je een boost geven in eigenwaarde en zelfvertrouwen. Jij bent de basis van jezelf, het klinkt logisch maar in praktijk lijkt het vaak het tegenovergestelde. Mensen die constant op anderen leunen en daardoor hun verantwoordelijkheid uit handen geven. Maar ook anderen de schuld geven als hen wat overkomt of ze op een bepaalde manier worden behandeld. Als iemand je emotioneel raakt, geef je vaak de ander de schuld maar vergeet je te kijken naar je eigen inbreng. Dus in plaats van naar de ander te wijzen, reflecteer op wat je anders had kunnen doen of zeggen. En reflecteer waarom het jou zo raakte. Probeer ook vaker alleen te zijn zodat je de mogelijkheid hebt om met jezelf te verbinden zonder ruis en invloed van anderen. Voel wat er bij je speelt, voel wat jij nodig hebt en ben er voor jezelf. Je zal stukje bij beetje sterker worden, alhoewel in het begin misschien wel wat weerstand oproept of angst omdat je dit mogelijk niet gewend bent en er een hoop gedachten opkomen over van alles. Mocht dat gebeuren, probeer het er gewoon te laten zijn, zonder weerstand, oordeel of er al te veel aandacht aan te besteden. Je hoeft het ze alleen maar te observeren hoe ze komen en gaan. Je zal stukje bij beetje een sterke basis krijgen en je minder afhankelijk voelen van anderen, je leert meer op jezelf te vertrouwen en het gevoel dat je je constant moet omringen met mensen zal waarschijnlijk een stuk minder worden. Wat anderen van je denken zal ook minder invloed op je hebben omdat je steeds meer leert in jezelf te geloven waardoor je eigenwaarde groeit. De kunst is jezelf als de basis te zien van je geluk. Tevreden te zijn met jezelf als basis van alles. Dat de rest in je leven, zoals relaties, geld, leuke baan, status, mooie spullen, dan voelt als een soort bonus. Want als je tevreden kan zijn met alleen jezelf zal al dat ander een stuk minder belangrijk worden. En zal die constante drang naar dit soort dingen gedeeltelijk of helemaal wegvallen. Waardoor je het leven een stuk relaxter zal ervaren. Natuurlijk is het fijn om vrienden en familie te hebben die je steunen en ik zal ook echt niet zeggen dat je hier nooit gebruik van mag maken. Maar probeer dingen soms ook zelf op te lossen en probeer eens een paar dagen per maand alleen te zijn omdat hier een geweldige kans voor persoonlijke groei is.
Jezelf als basis Ooit het gevoel gehad dat je er alleen voorstond in het leven? Dat het leven je in de steek liet? Dat je niemand om hulp kon vragen? Waarschijnlijk heeft iedereen dit wel eens een keer of meer ervaren. Maar het mooie hiervan is dat je beseft dat jij zelf de basis bent en je in de basis je er inderdaad alleen voor staat. Dit klinkt voor de meeste van ons niet echt bemoedigend en zal misschien wel een gevoel van angst, treurigheid of weerstand oproepen. Wat ook begrijpelijk is, want zouden we niet allemaal op iets of iemand terug willen vallen wanneer we het moeilijk hebben en zelf even niet meer weten? Vroeger, als kind, kon je dat bij je ouders. Maar naarmate je ouder wordt ga je waarschijnlijk beseffen dat ook zij niet alles weten, dat ook zij hun eigen problemen en onverwerkte trauma’s hebben. Sommige kinderen hebben helaas ouders op wie ze, vanaf jonge leeftijd, niet op hun ouders kunnen terugvallen. En leerden toen al het alleen te moeten doen met alle gevolgen van dien. Daarover in een andere post meer informatie. Maar het besef om er meer op volwassen leeftijd achter te komen dat je er soms alleen voor staat, kan een mooie aanleiding zijn voor de stap voor persoonlijke groei. Deze momenten van alleen voelen, kunnen je helpen naar binnen te keren en die steun en kracht die je normaal bij anderen zoekt in jezelf te vinden en te ervaren. Mensen hebben zoveel meer (innerlijke) kracht dan ze beseffen. En wat is mooier dan op kracht in moeilijke momenten de kracht te vinden om zelf tot een oplossing te komen of om een lastige situatie te doorstaan. Elke keer als dit je lukt zal je meer aanwezig zijn en zal het je een boost geven in eigenwaarde en zelfvertrouwen. Jij bent de basis van jezelf, het klinkt logisch maar in praktijk lijkt het vaak het tegenovergestelde. Mensen die constant op anderen leunen en daardoor hun verantwoordelijkheid uit handen geven. Maar ook anderen de schuld geven als hen wat overkomt of ze op een bepaalde manier worden behandeld. Als iemand je emotioneel raakt, geef je vaak de ander de schuld maar vergeet je te kijken naar je eigen inbreng. Dus in plaats van naar de ander te wijzen, reflecteer op wat je anders had kunnen doen of zeggen. En reflecteer waarom het jou zo raakte. Probeer ook vaker alleen te zijn zodat je de mogelijkheid hebt om met jezelf te verbinden zonder ruis en invloed van anderen. Voel wat er bij je speelt, voel wat jij nodig hebt en ben er voor jezelf. Je zal stukje bij beetje sterker worden, alhoewel in het begin misschien wel wat weerstand oproept of angst omdat je dit mogelijk niet gewend bent en er een hoop gedachten opkomen over van alles. Mocht dat gebeuren, probeer het er gewoon te laten zijn, zonder weerstand, oordeel of er al te veel aandacht aan te besteden. Je hoeft het ze alleen maar te observeren hoe ze komen en gaan. Je zal stukje bij beetje een sterke basis krijgen en je minder afhankelijk voelen van anderen, je leert meer op jezelf te vertrouwen en het gevoel dat je je constant moet omringen met mensen zal waarschijnlijk een stuk minder worden. Wat anderen van je denken zal ook minder invloed op je hebben omdat je steeds meer leert in jezelf te geloven waardoor je eigenwaarde groeit. De kunst is jezelf als de basis te zien van je geluk. Tevreden te zijn met jezelf als basis van alles. Dat de rest in je leven, zoals relaties, geld, leuke baan, status, mooie spullen, dan voelt als een soort bonus. Want als je tevreden kan zijn met alleen jezelf zal al dat ander een stuk minder belangrijk worden. En zal die constante drang naar dit soort dingen gedeeltelijk of helemaal wegvallen. Waardoor je het leven een stuk relaxter zal ervaren. Natuurlijk is het fijn om vrienden en familie te hebben die je steunen en ik zal ook echt niet zeggen dat je hier nooit gebruik van mag maken. Maar probeer dingen soms ook zelf op te lossen en probeer eens een paar dagen per maand alleen te zijn omdat hier een geweldige kans voor persoonlijke groei is.